රැගත් පොසොන් තොරණ ජුනි 29 සිට ජුලි 06 දක්වා අඟුරුවාතොට, නාර්තුපාන බස් නැවතුම්පොළ අසලදී පැවැත්වේ.
එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් සංවිධානයේ සභාපති දේශමාන්ය රුවන් අසුරමුණි මහතාගේ පුද්ගලික ධන පරිත්යාගයෙන් මෙම තොරන ඉදිකර තිබේ. පන්සිය පනස් ජාතක කතාවකින් තොරව ලංකාවේ මෙම තොරන ඉදිකිරිමද විශේෂත්වයකි.
ලොවට රහසින් හැඬූ නෙත්…
අන්ධකාරයේ ගිලුණු ජීවිතයකලකට පෙර සුන්දර ගම්මානයක ජීවත් වූ සේනක සහ සීලවතී යුවළට සිටියේ නිමල් නමින් එකම පුතෙකි. සියලු දෙමාපියන් මෙන්ම ඔවුහුද තම ලේ කිරි කර පොවා නොකා නොබී නිමල්ව උසස් ලෙස ඇති දැඩි කළහ.
නමුත් නරක යහළුවන්ගේ ඇසුර නිසා නිමල් නොසිතූ මොහොතක මත්ද්රව්යවලට ඇබ්බැහි විය. එතැන් පටන් ඒ දෙස බලා ඔහුගේ දෙමාපියන් නිරන්තරයෙන් කඳුළු සැලූහ.
කාලය කෙමෙන් ගෙවී යද්දී නිමල්ගේ ව්යසනය උත්සන්න විය. ඔහු තම මත්ද්රව්ය අවශ්යතා සඳහා වයස්ගත දෙමව්පියන් සතු වූ සොච්චම් මුදල පවා බලහත්කාරයෙන් උදුරා ගැනීමට පෙළඹුණි.
දිනක් මුදල් දීමට අපොහොසත් වූ අවස්ථාවක තිරිසනෙකු මෙන් කෝප වූ මේ වැඩිහිටි පුත්රයා තමාට ජීවිතය දුන් මව්පියන්ට අමානුෂික ලෙස පහර දුන්නේය. දෙමාපියන් තමන් වෙනුවෙන් දිවා රෑ නොබලා විඳි මහන්සිය දහඩිය කඳුළු අගය කිරීමට තරම් සිතක් නිමල්ට නොතිබුණි.
දෙමාපියන් වයස්ගත වී රෝගාතුර වූ විට නිමල් ඔවුන්ව සම්පූර්ණයෙන්ම නොසලකා හැරියේය. අවසානයේදී තමාට රිසි සේ සැප විඳීම සඳහා ඔහු තම මව්පියන්ව මහලු නිවාසයකට ඇතුළත් කළේය.
කිසිදු හව්හරණක් නොමැතිව හුදෙකලා වූ ඒ අසරණ දෙමාපියන් මහලු නිවාසයේ කාමරයක තනි වී තම පුතුට දීර්ඝායුෂ පතමින් තොරතෝංචියක් නැතිව හැඬූහ.
ආලෝකය කරා පියනැඟීමනමුත් කර්මය සැමදා එකසේ පවතින්නේ නැත. දිනක් ගමේ පන්සලේ පැවැත්වුණු ධර්ම දේශනාවකට නිමල් අහම්බෙන් මෙන් සහභාගී විය. එහි වැඩසිටි පූජනීය ස්වාමීන් වහන්සේ දේශනා කළේ මව්පිය ගුණය සහ ඔවුන්ට සලකන දරුවන්ට මෙලොවදීම ලැබෙන ආනිශංස පිළිබඳවයි.
එම ධර්ම ශ්රවණය නිමල්ගේ ඝන අන්ධකාරයෙන් පිරුණු සිතට ආලෝකයක් ගෙන ආවේය. තමා කළ මහා පාපකර්මය වැටහී ඔහුගේ දෑසින් කඳුළු කඩා වැටුණි. එතැන් පටන් දහම් මඟින් ජීවිතය නිවැරදි කරගත් නිමල් වහාම මව්පියන් සිටි ස්ථානයට ගොස් ඔවුන්ගේ දෙපා වැඳ සමාව අයැද සිටියේය. ඔහු ඔවුන්ව නැවත නිවසට කැඳවාගෙන ආවේය.
එතැන් පටන් ඔහු දෙමාපියන්ට කතා කළේ උපරිම ගෞරවයෙනි. කෑම බීම බෙහෙත් හේත් සොයා දෙමින් ඔවුන්ව මහත් ආදරයෙන් රැකබලා ගත්තේය. නිමල් තම දෙමාපියන් දෙන අවවාද අනුශාසනා ඉතා කීකරුව පිළිපදින්නට විය.
පින්බර නිවහන කාලය සතුටින් ගෙවී ගියේය. නිමල් විවාහ වී දැන් ඔහුටද කුඩා දරුවන් සිටී. ඔහු එදා මෙන්ම අදත් තම වයස්ගත මව්පියන්ව සෙනෙහසින් රැකබලා ගනී. තම දරුවන්ටද පෙනෙන පරිදි ඔහු දෙමාපියන්ගේ තාරුණ්යයේ කැපවීම අගය කරයි.
ලස්සන වැසි දිනක වුවද පියතුමාට කුඩයක් අල්ලාගෙන මෑණියන්ව පරෙස්සමෙන් වාරු කරගෙන යන නිමල් වයස්ගත දෙමාපියන් සුරැකීමේ සැබෑ අර්ථය මුළු ගමටම කියා දුන්නේය.
අද ඒ නිවස සතුටින් සහ පින්වන්ත බවින් පිරී පවතී. තම දරුවන්ද සාදරයෙන් මුත්තණුවන් සහ මිත්තණියන් වෙත පලතුරු තසිලම් පිළිගන්වනු දැකීමෙන් නිමල්ගේ සිත සුවපත් වේ.
ඔහු දැන් හොඳින්ම දනී. ලොව අන් සියලු ණය පියවිය හැකි වුවද අප කුඩා කළ පටන් දෙමාපියන් අප වෙනුවෙන් හැඬූ කඳුළු විඳි දුක් සහ ලේ කිරි කර දුන් ඒ මව්පිය ණය කිසිදා කිසිවෙකුට අමතක කළ නොහැකි බවත් එය ජීවිත කාලය පුරාම ගෙවා නිම කළ යුතු බවත්ය.
මේ අනුව අපට සිතන්නට හැකි වුනේ මව්පියන්ට සැලකීම උතුම් මංගල කරුණකි. වැරදුණු තැනින් හැදී දහම් මඟ පියනැඟීම සැබෑ මනුෂ්යත්වයයි.